აბო თბილელის წამება

იოანე საბანისძე მიმართავს ყველა ქრისტიანს და სთავაზობს, რომ ერთად იდღესასწაულონ ქართლის შემწედ მოვლენილი ახალი წმინდა მოწამის ხსენების დღე. აბომ თავისი მოწამეობრივი აღსასრულით ქრისტეს წმინდა მოწამეთა შორის დაიმკვიდრა ადგილი. ავტორი თვლის, რომ მისი ღვაწლის შესაფერისად შექება მის ძალებს აღემატება, მაგრამ გაჩუმებაც არ შეუძლია, რადგან აბომ ის ქრისტესმიერი სიყვარულით შეიყვარა, სანამ ცოცხალი იყო. აბოს ქრისტესათვის თავდადებამ ყველა […]

აბო თბილისში შეიპყრეს და მიიყვანეს მსაჯულთან – ამირასთან. ქრისტიანობის აღიარებისთვის ის საპყრობილეში ჩასვეს. რამდენიმე დღის შემდეგ ის ქართლის ერისთავმა – სტეფანოზმა ციხიდან გაათავისუფლა, მაგრამ ქრისტეს მოძულე არაბები ისევ გაერთიანდნენ აბოს წინააღმდეგ, მივიდნენ ახალ ამირასთან და უთხრეს, რომ თბილისში იყო არაბი ახალგაზრდა, რომელმაც დატოვა მაჰმადის რჯული და თავი ქრისტიანად გამოაცხადა, უშიშრად დადიოდა ქალაქში და ბევრ არაბს

ადარნესე კურაპალატის შვილი, ქართლის ერისმთავარი ნერსე, ბოროტმა ადამიანებმა დააბეზღეს, ამიტომ ამირამ – მუმნი აბდილამ ბაღდადში დაიბარა და საპყრობილეში ჩასვა. ნერსემ იქ სამი წელი გაატარა, სანამ არ გარდაიცვალა ამირა – მუმნი აბდილა და მის ნაცვლად ტახტზე ავიდა მისი ვაჟი – მაჰდი. მან გაათავისუფლა ნერსე და კვლავ გაუშვა ქართლში ერისმთავრად. ნერსე ერისთავს თან გამოჰყვა მისი მსახური, არაბი

იოანე საბანისძე მიმართავს მართლმორწმუნე საზოგადოებას და სთხოვს გულისყურით მოუსმინოს, რადგან ქვეყნის იმდროინდელმა მბრძანებლებმა – არაბებმა – ბევრი ქრისტიანი შეაცდინეს და ჭეშმარიტების გზიდან გადაახვევინეს. ქართველებმა უღალატეს იმ რჯულს, რომელიც ხუთასი წლის წინ მიიღეს. არაბებმა ქრისტიანები გადაიბირეს: ზოგი – იძულებით, ზოგი – მოტყუებით, ზოგი – ახალგაზრდული გამოუცდელობის გამო, ზოგი – ეშმაკობით. სხვები კი, ვინც რწმენას არ უღალატა,